başımdan neler geçti hiç anlatmayacağım çünkü çook uzun..
tek başıma yaşayacaktım...ne hayallerim vardı...sabah sessizce uyanacaktım ya da bağırarak...ama sadece ben olacaktım başka kimse değil...
gürültü yapılacaksa ben yapacaksam...sessizce dua edeceksek açık olan el sadece benimki olacaktı...
olmadı...
bilmiyorum birdaha bu kadar cesur olur muyum... ama bildiğim birşey var...kaç yaşıma gelirsem geleyim eninde sonunda, hayatımın başından beri oldugu gibi yalnız kalıcam ama gerçekten yalnız...kalabalıklar içinde nefessiz kalan, çölleşen bi ruhla değil, yalnızlıktan keyif alan dingin ve verimli bi ruhla...
kafam karmakarışık...herzamanki gibi...herkes neden bu kadar uyumsuz ve hatta huzursuz oldugumu sorguluyor(sevdiklerim bile)..
bilmiyorum !
tek istediğim bir gün kimseye uymak zorunda olmayacağım bi ortamda bulunmak !
sende şimdi küfür ediyosun muhtemelen içinden...nyok ki lan öyle bi yer diye...haklısın...ama hayal işte...nasıl rusya açık denizlere inmeyi yüzyıllar boyunca hayal ettiyse bende hayal edicem...
bakarsın benden sonra da birileri öyle bi yer bulmak için çalışırlar..kimbilir belki de bulurlar...?
elif şafak baba ve piç kitabında bi kafeden bahsediyor ismi kafe kundera milan kunderadan mı koyulmuş kimse bilmiyor...bilinen ise kafedeki herseyin çok tuhaf oldugu...sanki orası dünyanın ortasında farklı kalabilmiş tek yer...sohbetler farklı, söyleyişler çok farklı...tahmin ettiğiniz gibi ölümsüz muhabbetler edilmiyor orda...orda yapılan umursamadan yaşamak....dünya dönüyormuş, kime ne...felsefesinde herkes...
kafam karışık....eve gidip uyumadan yüzlerce saat kitap okumak istiyorum... :))
ama nerdeee ödevlerden başımı kaldıramıycam muhtemelen...
hadi eyvallah..şimdilik bu kadar !