muhtesemim bugün yaaaa
paylaşım azaltıyor mu hayatın yükünü bilmiyorum ama arada sanırım unutturuyo...
ah hele de hafiften çakırkeyf oldugunda...
bi arkadaşımla buluştum gecenlerde iş konuşup kafaları çekicez sözde...
bi bardak votkadan sonra olay hayata kaydı tabiki...
anlattım içimdeki kara delikleri...o da anlattı kayıplarını...
hani kızlar anlatır zaten derdini sormasan bile...ama erkeler biraz daha kapalı kutudur...öyle yetişmişlerdir çünkü babaları ağlamaz kimsenin yanında mesela...
erkeklerin yaralarını dinlemek, çare olmaya çalışmak,...
hala hayattan keyif alabiliyorum...güzel bişey bu da...yaşayacak daha günüm var ve de sarhoş olacak...
gecenlerde wc de düşünürken erkekleri dedim ki "evet sen karanlık erkeklerden hoşlanıyosun, kimsenin içine bakmaya cesaret edemediği..."
bugün bu cümleye bişey daha eklemem gerektiğini farkettim "...o karanlığın içinde saklanan iyiliği görebilmeyi seviyosun belki"
ey erkekler, bazen çok küfrediyorum size ama yine de seviyorum bir olmayı :)
not : evet dün başladım bi erkeği istemeye, hemde nasıl ama....muhtemelen o da bu yazıyo okuyacak...belki bugün belki yarın...
not-özel- : anladın di mi kim oldugunu...hissediyosun sende...

ve ben yaşlanıyorum....
o kadar çok şey yaşadım ki sana anlatmadığım...
sınavalr...geçmeler ve kalmalar
yatmalar...uyumalar ve uyanmalar...
sarhoşluklar...ayılmalar ve bayılmalar..
gezmeler...gidişler ve dönüşler...
çok şey yaşadım ama aşık olamadım...evet hoşlandım hatta belki sevdim...ama aşk değil...
aşk bu kadar basit değil...
beklentisiz kalabildiği süre kadar onun adı aşktır...(o süreninde ne kadar kısa oldugunu yaşayanlar bilir)
yaşamak bazen keyifli bazense boktan...yine başladım intihar eskizleri hazırlamaya..
bazen öyle korkuyorum ki annem yakınalrımda osla eteğinin altına saklanacağım sanki...bazende öyle korkusuz oluyorum ki rus ruleti oynayalım dese biri kabul etmeye hazır bekliyo ruhum...
dengesizim